Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Για σένα

Δειλό χτύπημα στην πόρτα. "Εγώ είμαι, μου ανοίγεις;". Και μου άνοιξες όχι μόνο την πόρτα, αλλά και την καρδιά και την ψυχή σου. Στην αρχή μια χαραμάδα - τόσο μικρή όσο η αίσθηση του να σε τρυπάει η μύτη μιας καρφίτσας. 

Ένα τρύπημα ένιωσα κι εγώ την ημέρα που σε πρωτοαντίκρισα. Γλυκό και συνάμα πικρό, για όλα όσα μας επιφύλασσε η μοίρα. Αμφιβολία και αγωνία, ενθουσιασμός και προσμονή. 

"Εγώ είμαι, μου ανοίγεις;". Κάθε φορά που συναντιόμασταν, άνοιγες διάπλατα τα χέρια σου και κούρνιαζα στην αγκαλιά σου, σαν μικρό παιδί. "Μικρούλι", έτσι με φωνάζεις. Πράγματι, καμιά φορά νιώθω τόσο μικρή σ'αυτόν τον κόσμο. Σαν ένα μυρμήγκι δίπλα σε έναν ελέφαντα. 

Κι όμως, αυτό το "μικρούλι" μπορεί να σηκώσει βράχους και βουνά αν χρειαστεί. Γιατί είσαι εσύ δίπλα μου να μου δίνεις δύναμη και κουράγιο. Να αντέχω. Να ελπίζω. Να ζω.

"Εγώ είμαι, μου ανοίγεις;". Όταν αποκοιμήθηκες στα χέρια μου στο κατάστρωμα του πλοίου, ήσουν κι εσύ σαν μικρό παιδί. Και όταν άνοιξες τα μάτια σου και με κοίταξες τρυφερά, φώτισες κάθε σκοτεινό στενό της ψυχής μου. 

Μου αρέσει να κοιτάζω τα μάτια σου... Πίσω από την αυστηρότητα που άλλοτε θέλεις να βγάλεις, κρύβεται κάτι πολύ όμορφο και τρυφερό. Και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο; Ότι μόνο εγώ το βλέπω τώρα πια.

"Εγώ είμαι, μου ανοίγεις;". Τα πρωινά όταν ανοίγω τα παράθυρα, έρχεται ένα δροσερό αεράκι και με αναζωογονεί. Ύστερα, έρχονται μερικά πουλάκια και κάθονται στην κουπαστή της βεράντας. Τους λέω να πετάξουν μακριά για να σου πουν "καλημέρα". 

Τυχερά που είναι... Μπορούν να πετούν όπου θέλουν, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Ας είχα κι εγώ φτερά, έστω για μια στιγμή, για να πετάξω μέχρι εκεί που βρίσκεσαι. Να σε δω να χαμογελάς, που τόσο πολύ σου πάει.

"Εγώ είμαι, μου ανοίγεις;". Μόλις φτάσω εκεί, να μου ανοίξεις την πόρτα. Θα πούμε καλημέρα και μετά θα φτιάξω πρωινό για σένα. Και όταν θα φτάσει η ώρα να φύγω, θα σου δώσω μια υπόσχεση διόλου ουτοπική: "Θα είμαι πάντα εδώ. Για σένα."


Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Απειλή

Τα χέρια δυο σφιχτές γροθιές δίπλα στο σώμα μου
Τα χείλη σφιγμένα
Τα μάτια υγρά και σκοτεινιασμένα πίσω από τα γυαλιά
Το μυαλό θολό

Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να ησυχάσω
Ψάχνω τη λύση σε δαιδαλώδεις διαδρόμους του νου

Ταξίδι ολόκληρο η σκέψη
Περνά από μέρη που δεν θέλω να ξαναδώ
Με λόγια που μακάρι να μην άκουγα
Με εικόνες που μακάρι να μην έβλεπα

Σε ένα πάρκο με οδηγούν τα βήματά μου - δεν ξέρω πώς έφτασα εδώ
Λες και το μυαλό απουσίαζε και τα πόδια αυθαιρετούσαν

Ασάλευτα τα φύλλα των δέντρων
Ήλιος λαμπερός που δεν αφήνει τίποτε να κρυφτεί
Μήτε τα πιο μύχια συναισθήματα της ψυχής μου
Προσπαθεί να με ανακρίνει, να μάθει την αλήθεια
Τον αποφεύγω

Διαλέγω να καθίσω σε ένα παγκάκι κάτω από τον παχύ ίσκιο ενός δέντρου
Κοιτάω τον κόσμο αδιάφορα

Νιώθω κάτι μέσα μου να μιλά
"Είσαι καλά;"
"Είμαι καλά με τη συνείδησή μου"
"Απαντάς με πικρία"
"Απαντώ με αξιοπρέπεια"

Σιωπή...